Persian Arabic English French German Japanese

سایت حقوقی محمد حسنی

 

 

اساسنامه موسسه حقوقی عدل فردوسی

شماره ثبت : 27794

ارائه كليه خدمات حقوقی و به عنوان مشاوره حقوقی و انجام كليه امور وکالت در مراجع قضایی -اداری - مالی - ثبتی - دادگاه‌های خانواده - شهرداریها و کمیسیون های آن به ویژه کمیسیون ماده پنج -دادگاه های عمومي و انقلاب و مراجع مربوط به تعزیرات حکومتی- مراجع مالیاتی و کمیسیون های آن - هیئت هاي تحت پوشش وزارت کار و امور اجتماعی ودیوان عدالت اداری- همچنین ارائه كليه خدمات حقوقی شامل مشاوره وهمچنين انجام كليه امور وکالت از طرف خارجیان در مراجع داخلی مطابق با ضوابط و قوانین موضوعه و موازین حقوقی بین الملل و انجام امور داوری اعم از داخل و بین المللی

 
 
 
 

درصورتی که نیاز به وکیل دارید می توانید به موسسه حقوقی عدل فردوسی مراجعه نمایید. موسسه حقوقی عدل فردوسی با قبول کلیه دعاوی دادگستری از جمله کیفری ، حقوقی ، خانواده ، امور شهرداری ها ، دیوان عدالت اداری ، ثبتی ، ملکی و سایر دعاوی دادگستری درخدمت هموطنان عزیز می باشد.

آدرس : تهران ، خیابان انقلاب اسلامی ، بین میدان فردوسی و لاله زار ، پلاک 630 ، واحد 9 -تلفن تماس تهران: 66342315 

وب سایت موسسه : ferdose.ir

قوانين در معاهده منع گسترش سلاح‌هاي هسته‌اي

 قوانين در معاهده منع گسترش سلاح‌هاي هسته‌اي
علي حمزه‌پور*
 بدون تردید یکی از اهداف کشورها از عضویت در پیمان‌های بین‌المللی، بهره‌گیری از امکانات آن نهاد و اعضای آن برای پیشرفت در زمینه فعالیت‌های مربوطه است و آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای و معاهده
«ان‌.پی.تی» نیز از این قاعده مستثنا نیستند. به رسمیت شناختن حق 190 کشور عضو (ان پی تی) برای تولید انرژی صلح آمیز هسته‌ای، نشان می‌دهد که حق تولید انرژی صلح آمیز هسته‌ای یکی از حقوق بنیادین کشورها در قوانین بین‌المللی است. چنین حق بنیادینی باید از جانب جامعه بین المللی مورد احترام باشد. ان پی تی «موافقت نامه‌اي است كه در سال 1968م توسط كشورهاي بريتانيا، آمريكا، شوروي و 60 كشور ديگر به منظور محدودسازي سلاح‌هاي هسته‌اي منعقد شد. نحوه تصويب اين معاهده بر اساس قطعنامه 2373مجمع عمومي سازمان ملل در سال 1970م است». معاهده‌ ان پی تی، از 1970م تا 1955م به مدت 25 سال اجرايي شد و از 1995م بدون هیچ تغییر و اصلاحی (که در نوع خود یک پیروزی برای کشورهای دارنده سلاح‌ءهای هسته‌ای بود ) به مدت نامحدود تمدید شد.  معاهده منع گسترش سلاح‌هاي هسته‌اي در 11ماده تنظيم شده است: ماده‌ 1و2 طرفين معاهده را به دو گروه تقسيم مي‌كند: ماده‌ يك، كشورهاي دارنده‌ جنگ‌افزارهاي هسته‌اي را متعهد مي‌كند كه از گسترش آن به ساير كشورها ممانعت به عمل آورند و ماده‌ دو، كشورهاي غيراتمي را متعهد كرده كه از دستيابي به اين گونه سلاح‌ها خودداري كنند. ماده‌ سه، درباره‌ مقررات تأمين قرارداد است، ماده‌ چهار همكاري براي توسعه‌ صنايع هسته‌اي صلح‌آميز است وماده‌ پنج، اقداماتي را پيش‌بيني كرده كه طرف‌هاي داراي سلاح‌هاي هسته‌اي، منافع بالقوه‌حاصله از استفاده صلح‌جويانه از انفجارات هسته‌اي را در اختيار كشورهاي غير هسته‌اي قرار ندهند، ماده‌ شش، تلاش براي توقف مسابقه‌ تسليحاتي را در بر مي‌گيرد، ماده هفت، مناطق عاري از سلاح‌هاي هسته‌اي را تشويق مي‌كند، ماده هشت، در اين باره است كه طرف‌هاي متعهد به معاهده براي بررسي مواد معاهده هر پنج سال يك بار تشكيل جلسه دهند و ديگر مواد، اصول مربوط به قرارداد منع گسترش سلاح‌هاي هسته‌اي را بيان كرده است
 از مهم‌ترين اهداف معاهده‌ «ان پی تی» مي‌توان به موارد ذيل اشاره كرد:
1. افزايش همكاري‌هاي بين‌المللي در زمينه‌ انرژي اتمي براي مصارف صلح‌آميز.
2. جلوگيري از توسعه‌ سلاح‌هاي هسته‌اي براي مصارف نظامي.
3. حق استفاده‌ی صلح‌آميز از انرژي هسته‌اي براي تمام كشورهاي عضو «ان پی تی» .
4. تعهد كشورهاي هسته‌اي به عدم واگذاري سلاح‌هاي هسته‌اي به كشورهاي غير هسته‌اي عضو.
5. كاهش تهديد جنگ هسته‌اي.
6. همكاري هسته‌اي صلح‌آميز كشورهاي دارنده‌ سلاح هسته‌اي با كشورهاي فاقد آن و عضو «ان پی تی» با نظارت آژانس بين-المللي انرژي اتمي.
بر این اساس تمامی‌اعضای ان پی تی از حق استفاده صلح آمیز از موارد هسته‌ای برخوردارند. آنها به موجب بند دوم متعهد شده‌اند با این مواد، سلاح هسته‌ای تولید نکنند و در بند سوم نیز به توافقنامه امنیتی متعهد شده‌اند که به موجب آن آژانس بین المللی انرژی اتمی‌می‌تواند عدم کاربرد موارد هسته‌ای در صنایع نظامی‌و انحراف برنامه‌های هسته‌ای صلح آمیز به نظامی‌را بررسی کند. در سال‌های بعد نگراني‌هاي ناشي از برنامه‌هاي هسته‌اي مخفي عراق در طول سال‌هاي 1991 – 1990م و فعاليت‌هاي كره شمالي براي دست‌يابي به سلاح‌هاي هسته‌اي، نهايتا شوراي حكام آژانس بين‌‌المللي اتمي را به تقويت «نظام پادمان هسته‌اي» ترغيب كرد و سرآغاز تكوين برنامه‌ موسوم به «2+ 93» را فراهم كرد. (اين برنامه در سال 1993 آغاز شد و به دليل اينكه بايد دو سال بعد از ايجاد، نتايجش تحقق مي‌يافت به «2+ 93» مشهور گشت.)  زمينه‌ تدوین پروتكل الحاقي به نظام پادمان هسته‌اي در سال 1997م موضوعيت يافت که داراي يك مقدمه‌پنج بندي، 18 ماده و دو ضميمه و 66 صفحه است.
  معاهده‌ «ان پی تی» در حال حاضر 190عضو دارد و پنج كشور اسرائيل، هند، پاكستان، كوبا و كره‌ شمالي خارج از آن قراردارند. اين معاهده باوجود اينكه اهدافي را تشريح كرده است؛ ولي حمايت‌هاي كشورهاي ابرقدرت داراي سلاح هسته‌اي، از كشورهاي خارج از «ان پی تی» (در زمينه‌نظامي) از يك طرف، حق استفاده‌ صلح‌آميز از انرژي هسته‌اي براي تمام كشورهاي عضو «ان پی تی» را به خطر انداخته، و تهديد جنگ هسته‌اي را افزايش داده است و از طرف ديگر، تبعيض بين دو دسته از دولت‌هاي داراي سلاح هسته‌اي و كشورهاي غير هسته‌اي عضو را موجب شده است.
*کارشناس ارشد حقوق بین الملل
به نقل از:http://ghanoondaily.ir/Default.aspx?NPN_Id=308&pageno=5