Persian Arabic English French German Japanese

سایت حقوقی محمد حسنی

 

 

اساسنامه موسسه حقوقی عدل فردوسی

شماره ثبت : 27794

ارائه كليه خدمات حقوقی و به عنوان مشاوره حقوقی و انجام كليه امور وکالت در مراجع قضایی -اداری - مالی - ثبتی - دادگاه‌های خانواده - شهرداریها و کمیسیون های آن به ویژه کمیسیون ماده پنج -دادگاه های عمومي و انقلاب و مراجع مربوط به تعزیرات حکومتی- مراجع مالیاتی و کمیسیون های آن - هیئت هاي تحت پوشش وزارت کار و امور اجتماعی ودیوان عدالت اداری- همچنین ارائه كليه خدمات حقوقی شامل مشاوره وهمچنين انجام كليه امور وکالت از طرف خارجیان در مراجع داخلی مطابق با ضوابط و قوانین موضوعه و موازین حقوقی بین الملل و انجام امور داوری اعم از داخل و بین المللی

 
 
 
 

درصورتی که نیاز به وکیل دارید می توانید به موسسه حقوقی عدل فردوسی مراجعه نمایید. موسسه حقوقی عدل فردوسی با قبول کلیه دعاوی دادگستری از جمله کیفری ، حقوقی ، خانواده ، امور شهرداری ها ، دیوان عدالت اداری ، ثبتی ، ملکی و سایر دعاوی دادگستری درخدمت هموطنان عزیز می باشد.

آدرس : تهران ، خیابان انقلاب اسلامی ، بین میدان فردوسی و لاله زار ، پلاک 630 ، واحد 9 -تلفن تماس تهران: 66342315 

وب سایت موسسه : ferdose.ir

پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) چیست؟

حسین محمدی فومنی

سازمان پیمان دفاعی ـ نظامی آتلانتیک شمالی یا ناتو در ۴ آوریل سال ۱۹۴۹ از سوی آمریکا و هم پیمانان آن برای مقابله با نفوذ اتحاد جماهیر شوروی در اروپای شرقی و سایر نقاط اروپا تاسیس و راه اندازی شد.

متن کامل پیمان آتلانتیک شمالی عبارت است از:


دولت‌های امضاکننده این پیمان بار دیگر بر پایبندی خود بر اهداف و اصول منشور ملل متحد تاکید کرده و تمایل خود را برای همزیستی با تمام ملت ها و دولت ها در صلح و آرامش اعلام می کنند.



آنها مصمم به حراست از آزادی، میراث مشترک و تمدن ملت‌های خود که بر اساس اصول دموکراسی، آزادی فردی و حکوت قانون پایه گذاری شده است، می باشند.



آنها تصمیم دارند تلاش‌های خود را برای دفاع دسته جمعی و حفاظت از صلح و امنیت متحد نمایند؛ بنابراین با پیمان آتلانتیک شمالی موافقت می‌کنند.


ماده ۱
همانطور که در منشور سازمان ملل مورد اشاره واقع شده است، دولت های امضا کننده این پیمان نیز متعهد می شوند هرگونه مناقشه بین المللی را که ممکن است در آن نقش داشته باشند از طرق صلح آمیز حل و فصل نمایند، به شکلی که صلح و امنیت بین المللی و عدالت به خطر نیفتد؛ آن ها متعهد می شوند در روابط بین خود از توسل به زور و یا تهدید به توسل به آن، به هر شکلی که مغایر با اهداف سازمان ملل باشد خودداری نمایند.


ماده ۲
دولت ها در راستای توسعه روابط بین الملل صلح آمیز و دوستانه، از طریق تقویت نهادهای آزاد خود، فراهم آوردن فهم بهتر از اصولی که این نهادها بر اساس آن ها ایجاد شده اند و ایجاد شرایط ثبات و رفاه، همکاری خواهند کرد. آن ها به سمت حذف تعارضات در سیاست های اقتصادی بین المللی خود حرکت کرده و زمینه های همکاری را در میان خود فراهم خواهند نمود.

ماده ۳
دولت ها به منظور دستیابی هرچه بیشتر به اهداف این پیمان، به صورت انفرادی یا مشترکاً، بوسیله خودیاری و کمک های متقابل به صورت مداوم و مؤثر، ظرفیت های فردی یا جمعی خود را حفظ کرده و توسعه می دهند تا در مقابل حملات مسلحانه مقاومت نمایند.

ماده ۴
دولت ها هر زمان که تمامیت ارضی، استقلال سیاسی و امنیت خود را بنا به تشخیص خود در خطر دیدند، به مشورت با یکدیگر می پردازند.

ماده ۵
دولت ها توافق دارند که حمله ای مسلحانه علیه یک یا چندی از آن ها در اروپا و امریکای شمالی، به معنای حمله ای علیه تمامی آن ها تلقی خواهد شد و در نتیجه آن ها موافقت می نمایند در صورتی که اینچنین حمله ای اتفاق افتد، هر یک از آن ها، در راستای عمل به حق دفاع انفرادی یا دسته جمعی از خود بر اساس ماده ۵۱ منشور سازمان ملل، دولت یا دولت های مورد حمله قرار گرفته را از طریق اقدامات آنی، هرآنچه که ضروری می نماید، به صورت انفرادی یا به اتفاق دیگر دولت ها، مساعدت نمایند تا امنیت را در منطقه آتلانتیک شمالی بازگردانده و برقرار نمایند که می تواند شامل استفاده از نیروهای مسلح نیز باشد.

هر گونه حمله مسلحانه و اقدامات اتخاذ شده در نتیجه آن فورا به شورای امنیت گزارش خواهد شد. این اقدامات زمانی که شورای امنیت اقدامات لازم را جهت بازگرداندن و برقراری صلح و امنیت بین المللی اتخاذ نماید، متوقف می شود.

ماده ۶
در راستای ماده ۵، یک حمله مسلحانه به یکی از دولت ها، این موارد را در بر می گیرد:
در قلمرو هر یک از دولت ها در اروپا یا امریکای شمالی، در قلمرو الجزایر تحت حکومت فرانسه(۲)، در قلمرو یا در جزایری که تحت صلاحیت قانونی هر یک از دولت ها در منطقه آتلانتیک شمالی در شمال مدار راس السرطان قرار می گیرند.
علیه نیروها، کشتی ها و یا هواپیماهای هر یک از دولت ها، زمانی که در این مناطق یا هر منطقه دیگری در اروپا که نیروهای تصرف کننده هر یک از این دولت ها در تاریخ لازم الاجرا شدن این پیمان مستقر هستند یا در دریای مدیترانه و یا منطقه آتلانتیک شمالی در شمال مدار راس السرطان.

ماده ۷
این پیمان به هیچ وجه حقوق و الزامات ناشی از منشور ملل متحد آن دسته از دولت های امضا کننده عضو سازمان ملل و مسئولیت اولیه شورای امنیت برای برقراری صلح و امنیت بین المللی را تحت تاثیر قرار نخواهد داد و نبایستی اینگونه تفسیر شود.

ماده ۸
هر یک از دولت ها اعلام می دارند که هیچ یک از تعهدات بین المللی در حال اجرا بین آن ها و دیگر امضا کنندگان و یا دولتی ثالث با مفاد این پیمان در تعارض نمی باشد و متعهد می شوند به هیچ تعهد بین المللی که در تعارض با پیمان حاضر باشد وارد نشوند.

ماده ۹
دولت‌ها بدین وسیله شورایی تاسیس می کنند، که همه آن ها در آن نمایندگانی خواهند داشت، تا مسائل مربوط به اجرای این پیمان را مورد توجه و رسیدگی قرار دهد. این شورا باید به نحوی سازماندهی شود تا بتواند در هر زمانی بلافاصله تشکیل جلسه دهد. این شورا ارکان دیگر مورد نیاز را تاسیس خواهد نمود؛ خصوصا شورا فورا یک کمیته دفاعی دایر خواهد کرد که اقدمات مقتضی جهت اجرای مواد ۳ و ۵ را توصیه می نماید.

ماده ۱۰
دولت‌ها ممکن است، به اتفاق آرا، از دیگر دولت‌های اروپایی دعوت کنند تا به منظور تقویت اصول این پیمان و همکاری در امنیت منطقه آتلانتیک شمالی به این پیمان ملحق شوند. هر دولتی که بدین نحو دعوت می شود می تواند با تسلیم اسناد الحاق به دولت ایالات متحده امریکا به عضویت این پیمان در آید. دولت ایالات متحده امریکا دریافت اینچنین سند الحاقی را به اطلاع تمامی دولت های عضو می رساند.

ماده ۱۱
بر اساس قانون اساسی هر یک از دولت ها، این معاهده تصویب خواهد شد و مفاد آن به اجرا خواهد رسید. اسناد تصویب باید هرچه زودتر به دولت ایالات متحده امریکا تسلیم شود که این دولت نیز دریافت هر یک از اسناد را به اطلاع دیگر امضا کنندگان خواهد رساند. این پیمان بین دولت هایی که آنرا به تصویب رسانده اند بلافاصله پس از تصویب اکثریت امضا کنندگان که شامل تصویب از سوی بلژیک، کانادا، فرانسه، لوکزامبورگ، هلند، انگلیس و ایالات متحده باشد، لازم الاجرا خواهد بود. این پیمان برای دیگر دولت ها، در همان تاریخ تسلیم اسناد تصویب لازم الاجرا خواهد بود. (۳)

ماده ۱۲
با گذشت ده سال از اجرای این پیمان، یا بعد از آن، در صورت درخواست هر یک از دولت ها، دولت ها به منظور تجدید نظر در پیمان با یکدیگر مشورت می نمایند و در این راستا به فاکتورهایی که صلح و امنیت را در منطقه آتلانتیک شمالی تحت تاثیر قرار می دهند، شامل گسترش ترتیبات جهانی و منطقه ای به منظور برقراری صلح و امنیت بین المللی بر اساس منشور سازمان ملل، توجه می کنند.

ماده ۱۳
با گذشت بیست سال از اجرای این پیمان، هر یک از دولت های عضو می تواند پس از ارائه اعلامیه ای به دولت ایالات متحده امریکا از عضویت کناره گیری نماید که دولت ایالات متحده نیز دریافت این اعلامیه را به اطلاع همه دولت های عضو می رساند.

ماده ۱۴
این پیمان که متون انگلیسی و فرانسه آن هر دو معتبر می باشند، نزد دولت ایالات متحده سپرده می شود. حسب وظیفه، دولت ایالات متحده نیز نسخه های مورد تایید آن را برای دولت های امضا کننده پیمان می فرستد.

تعریف قلمروهایی که ماده ۵ به آن ها اشاره دارد بوسیله ماده ۲ پروتکل الحاقی پیمان آتلانتیک شمالی در تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۹۵۱ و در زمان الحاق یونان و ترکیه مورد تجدید نظر قرار گرفت.

در ۱۶ ژانویه ۱۹۶۳، شورای آتلانتیک شمالی اعلام کرد که بندهای مربوط به الجزایر تحت حکومت فرانسه از تاریخ ۳ جولای ۱۹۶۲ قابل اجرا نبوده است.

این پیمان در ۲۴ آگوست ۱۹۴۹، پس از تسلیم اسناد تصویب تمامی دولت های امضا کننده لازم الاجرا شد. در مقابل اتحاد جماهیرشوروی در سال ۱۹۵۲ پیمان ورشو بوجود آورد تا با اقدامات ناتو برابری نماید. با فرو پاشی اتحاد جماهیر شوروی پیمان ورشو منحل و برچیده شد.

اما پیمان نظامی ناتو همچنان در حوزه های مهم و به ویژه استراتژیک و راهبردی به بسط و گسترش خود با تمامی قوا ادامه می دهد نگاه راهبردی ناتو به شرق فقط در گزینه نظامی خلاصه نمی شود بلکه شامل موضوعات و رویکردهای جدیدی مانند: سیاست، امنیت، اقتصاد و فرهنگ را نیز در بر می گیرد البته اروپاییان در سالهای گذشته و هم اکنون تلاش زیادی را برای جایگزین کردن پیمان دفاعی ـ نظامی ناتو کرده اند اما تاکنون نتوانسته اند در این خصوص موفق شوند.

بدینوسیله آمریکا توانسته است کشورهای اروپای مدعی استقلال نظامی و سیاسی را مدیریت کنند. حضور نظامی ناتو در جمهوری چک به بهانه مبازه با تروریسم جملگی حکایت از این ادعا است.

هم اکنون ۲۸ کشور در ناتو عضویت دارند به طوریکه تعدادی از کشورهای آسیای مرکزی و قفقاز ـ افغانستان و ترکیه را نیز شامل می شود هم اکنون ناتو تغییر سا ختارهای دمکراتیک از نوع لیبرال دموکراسی را برای کشورهای جدید به عضویت در آمده در آن از نوع غیر اروپایی مانند (افغانستان و عراق و کشورهای آسیای مرکزی و قفقاز) را پیشنهاد می کند. تا با تغییرات انجام شده در آنها به سلطه و هژمونی خود ادامه دهد. .لیبرال دموکراسی که مقدمه فرهنگ سازی آن از طریق ناتو فرهنگی و به کمک رسانه های جمعی و نهاد هاو سازمانهای فرهنگی وحتی به ظاهر تجاری در کشور های غیر غربی دنبال می شود. 

ناتو فرهنگی در واقع همان ناتوی نظامی از نوع سربازان فرهنگی و ارکان آن رسانه ها می باشند. و اهداف خاصی را در سایرکشور در راستای راهبرد بلند مدت و کلان خود دنبال می کنند. آمریکا پس ازحادثه ۱۱ سپتامبر بیشتر هژمونی سیاسی ـ امنیتی ـ اقتصادی و فرهنگی را در ناتو سر لوحه خود قرار داده است.

ماهیت ناتو فرهنگی استحاله فرهنگی و هویت فرهنگی و نیز بنیان های فکری و ایدئو لوژی افراد جامعه را مورد تخریب و هدف قرار می دهد و به جای آن رواج فساد و ابتذال اخلاقی و ترویج عقاید انحرافی در باورهای ملی و دینی مردم کشورهای جهان را پیشنهاد و جایگزین می کند تا بتواند ساختارهای آنان را به نفع خود تغییر دهد.

راهکارهای مقابله با آن به شرح زیر ارائه می کردد عبارتند از:

۱- ایجاد سازمان و پیمان دفاعی ـ نظامی مشترک اسلامی در جهان اسلام به منظور همکاری نظامی در زمان بحران و جنگ.



۲-ایجاد اتحادیه اسلامی (ما نند اتحادیه اروپا) با قوانین ومقرات اسلامی مورد پذریش تمامی اعضا عضو در آن.



۳-ایجاد و راه اندازی سازمانی علمی و عملی و کار بردی برای مقابله با توهین به مقدسات دینی و جریانهای فکری ضاله و منحط و تفرقه انداز در جهان اسلام.



۴-ساخت آثار فرهنگی مانده گار در هر یک از کشور های عضو در اتحادیه اسلامی.



۵- ایجاد پول واحد و بازراهای مشترک اسلامی در منطقه خاورمیانه و خلیج فارس و …



از اهم موضوعاتی است که می‌تواند با مدیریت سران دولت‌ها و کشورهای اسلامی در مجالس و کنفرانس‌های بین‌المللی مطرح و پیگیری شود.