Persian Arabic English French German Japanese

سایت حقوقی محمد حسنی

 

 

اساسنامه موسسه حقوقی عدل فردوسی

شماره ثبت : 27794

ارائه كليه خدمات حقوقی و به عنوان مشاوره حقوقی و انجام كليه امور وکالت در مراجع قضایی -اداری - مالی - ثبتی - دادگاه‌های خانواده - شهرداریها و کمیسیون های آن به ویژه کمیسیون ماده پنج -دادگاه های عمومي و انقلاب و مراجع مربوط به تعزیرات حکومتی- مراجع مالیاتی و کمیسیون های آن - هیئت هاي تحت پوشش وزارت کار و امور اجتماعی ودیوان عدالت اداری- همچنین ارائه كليه خدمات حقوقی شامل مشاوره وهمچنين انجام كليه امور وکالت از طرف خارجیان در مراجع داخلی مطابق با ضوابط و قوانین موضوعه و موازین حقوقی بین الملل و انجام امور داوری اعم از داخل و بین المللی

 
 
 
 

درصورتی که نیاز به وکیل دارید می توانید به موسسه حقوقی عدل فردوسی مراجعه نمایید. موسسه حقوقی عدل فردوسی با قبول کلیه دعاوی دادگستری از جمله کیفری ، حقوقی ، خانواده ، امور شهرداری ها ، دیوان عدالت اداری ، ثبتی ، ملکی و سایر دعاوی دادگستری درخدمت هموطنان عزیز می باشد.

آدرس : تهران ، خیابان انقلاب اسلامی ، بین میدان فردوسی و لاله زار ، پلاک 630 ، واحد 9 -تلفن تماس تهران: 66342315 

وب سایت موسسه : ferdose.ir

جایگاه پناهنده در اسناد بین الملل


جایگاه پناهنده در اسناد بین الملل     

پدیده ی بنام پناهنده یا مهاجر Refugee، به صورت رسمی و به طور همگانی در دومین دهه قرن بیست به حیث یک مسأله مهم مبحث جهانی وارد میدان سیاست گردید و در مناسبات و معادلات سیاسی و روابط حقوقی بین الدول جایگاه ویژه برای خود اختصاص داد و توجه جهانیان را به صورت جدی به خود معطوف داشت، رسیدگی به پدیده پناهنده یا پناه جو زمانی جنبه عملی و تطبیقی پیدا نمود و صبغه رسمی اختیار کرد که موسسه جامعه ملل به نماد یک نهاد تصمیم گیرنده سیاست جهانی در سال 1921 دفتر کمیساریای پناهندگان را در راستای کاری و چوکات اداری خویش تاسیس نمود و برای دو میلیون نفری که در اثر انقلاب کمونیستی از خانه و کاشانه خود متواری شده بودند امکانات کمک رسانی را فراهم ساخت.

از این مقطع تاریخی به بعد واژه پناهنده یا پناه جو در قالب کار های اداری و اساسی جامعه ملل و روابط سیاسی و حقوقی بین الدول وجهه رسمی و قانونی به خود گرفت. خصوصا بعد از این که فری چوف نانسن ( 1930-1861 ) کاشف قطب شمال و یکی از مدبرترین سیاست گذاران بشر دوست کشور ناروی، نمایندگی مردم خود را در جامعه ملل به دوش کشید.

نانسن در دوره حیات سیاسی خویش در جامعه ملل ارزنده ترین و زبده ترین خدمات بشر دوستانه و نیکو کارانه را بدون در نظر داشت تبعیض اعم از لسانی، منطقوی، قاره ای، نژادی و عقیدتی برای پناه گزینان انجام داد که از موارد اعم آن می توان به ویزانامه یا پاسپورت پناه جویی که با تائید دفتر کمیساریای جامعه ملل رسیده بود اشاره نمود که بر اساس این پاسپورت، پناه جویان می توانستند از مرزهای کشور های اروپایی گذر و عبور نمایند و در تلاش کار برای خود شوند.

جنگ جهانی دوم منحیث یک واقعه فاجعه آفرین برای نسل بشر که حدود سی میلیون نفر در اثر وقوع جنگ از بین رفتند، میلیون ها نفر مجبور به ترک کشور های خود شدند، هزاران نفر بی خانمان گردیدند، صدها نفر تبعید شدند، عده زیای اسیر گشتند و در اردوگاه های کار اجباری به کار گمارده شدند منجر گردید که مسأله و معضل پناه جویی در دستور کار دست اندر کاران سیاست جهانی قرار گیرد و توجه سیاست گذاران را به خود جلب و جذب نمایند. در جریان جنگ در سال 1943 اداره اسکان و امداد سازمان ملل تاسیس گردید و تا سال 1947 پروگرام عودت و برگرداندن هشت میلیون آواره را که در اثر وقوع جنگ بی خانمان گردیده بودند سر دست گرفت.

در 20 اوت 1948 سازمان بین المللی آوارگان یا IOR ( International organization refugee) به حیث یک نهاد رسمی و جهانی تشکیل یافت و وظیفه بازگشت آوارگان را به دیار و مأمن اولیه شان به عهده گرفت و مأمور گشت که هویت و ملیت شان را تعیین بدارد و حمایت و جانب داری سیاسی و حقوقی خود را از آنان اعلام دارد و نیز موظف گردید که آوارگان را به دیگر کشور ها که خواهان پذیرش آنان هستند جا دهد.

این سازمان بین المللی تحت پوشش سازمان ملل متحد و همکاری کشور های عضو، بین سال ( 51-1948 ) توانست حدود یک میلیون نفر را به کشور های دیگر جا به جا نماید و زمینه عودت 73000 نفر را به وطن شان فراهم سازد و به 1600000 نفر کمک های متنوع بشردوستانه انجام دهد. سازمان بین المللی آوارگان به طور کل جایگزین اداره امداد و اسکان سازمان ملل متحد شد که در سال 1943 به وجود آمده بود و کلیه خدمات آن سازمان را متقبل گردید.

اعلامیه جهانی حقوق بشر به مثابه بالاترین و والا ترین سند حقوقی در سطح جهانی برای دفاع از کرامت انسانی، تساوی حقوق بشر بدون تبعیض جنسیت و ملیت که آرمان مشترک برای تمام انسان های کره زمین است در 10 دسامبر 1948 تدوین گردید و مسأله پناه جویی و پناهندگی را در اولویت مواد و موارد خویش قرار داد و به آن ارج و احترام گذارد و به حیث یک پدیده حقوقی به آن ارزش قایل شد.

در ماده 14 اعلامیه جهانی حقوق بشر در مورد پناه جویی چنین آمده است: ( هر کس حق دارد در برابر تعقیب، شکنجه و آزار پناه گاهی جستجو کند و در کشور های دیگر پناه اختیار کند.

در اعلامیه اسلامی حقوق بشر که بین نمایندگان کشور های اسلامی در سال 1989 در کنفرانس تهران به امضا رسید نیز به مسأله پناه جویی اشاره واضح و کامل شده. در ماده 12 اعلامیه اسلامی حقوق بشر در باره پناهنده چنین آمده: ( هر انسان بر طبق شرعیت حق انتخاب و انتقال مکان برای اقامت در داخل یا خارج کشورش را دارد و در صورت تحت ظلم قرار گرفتن می تواند به کشوری دیگر پناهنده شود و بر آن کشور پناه دهنده واجب است که با او مدارا کند تا این که پناهگاهی برای او فراهم شود.

بدین ترتیب ملاحظه خواهیم نمود که در دو سند معتبر و با اعتبار حقوقی در سطح جهانی و بین المللی حقوق پناهنده به رسمیت شناخته شده و به آن ارج و مقامی والا داده شده است.

در سال 1949 آژانس کار و رفاه سازمان ملل متحد یونروا UNRWA ( United Nations Relief Works Agency ) در چوکات اداری سازمان ملل متحد برای حمایت و مراقبت از آوارگان و پناهندگان عربی که در نتیجه جنگ عرب و اسرائیل که بین سال های 49-1348 به وقوع پیوسته بود، تشکیل گردید و اهداف اولیه خود را تهیه غذا، سرپناه، فراهم سازی زمینه تعلیم و تربیه، آموزش های حرفه ای و فنی و خدمات بهداشتی درمانی برای متواریان جنگ اعلام داشت. کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان UNHCR ( United Hations High Commissioner For Refugees )

در سال 1951 در نهاد زیر مجموعه فعال و رسمی مجمع عمومی سازمان ملل متحد برای جانب داری از پناهندگان در سطح بین المللی تاسیس گردید و امکانات چون مسکن و جا به جایی آوارگان را به سایر کشور ها که خواهان پذیرش داوطلبانه آنان باشند، فراهم آورد و به طور کل در سطح وسیع و ظایف سازمان بین المللی آوارگان را به در طیف گسترده آن عهده دار شد و در مواقع حساس وظایف خود را بر اساس تعهدات و موازین تعین شده ای که داشت، به اجرا گذاشت.

جلب پناهندگان در زمینه سازی بازگشت آنان بر اساس موازین و مقررات و جذب کمک های بین المللی برای پناهندگان از عملکرد های عمده UNHCR می باشد.

پناهندگان به طور کل به دو گروپ تقسیم می شوند، پناه گزینان کاری و سیاسی.

کشور های توسعه نیافته ( کشور های جنوب ) که از شرایط اقتصادی و کاری نامتعادل بر خوردارند، دارای پناه گزینان کاری اند، اتباع این کشور ها برای یافتن کار، غرض رسیدن به وضعیت اقتصادی برتر به کشور های توسعه یافته که در شمال خط استوا اخذ موقعیت نموده به کشور های شمال معروف اند پناهنده می شوند. بعد از جنگ دوم جهانی، در اثر مستولی بودن نابسامانی های اجتماعی و وضعیت نامساعد سیاسی و بروز جنگ های داخلی در کشور های جهان سوم اتباع کشور ها برای تامین امنیت جانی و مالی به ممالک اروپایی پناهنده شدند. سیل و هجوم روز افزون پناهنده از قاره آسیا و افریقا و کشور های غربی را بر آن واداشت که تدابیر بهتری برای پناه جویان وضع نمایند.

و بر حقوق بین المللی پناهندگان تجدید نظر بع عمل آید. بدین لحاظ در سال 1967 پروتوکل الحاقی به کنوانسیون 1951 افزوده گردید که نتیجه بها دادن به حقوق پناهنده و پناهندگی در سطح بین المللی می باشد. پناهنده در کنوانسیون 1951 چنین تعریف شده است: ( پناهنده به کسانی اطلاق می شود که به خاطر ترس موجه، تعقیب و آزار به دلیل نژاد، مذهب، عضویت در گروه اجتماعی یا دارا بودن عقاید سیاسی خاص در خارج از محل سکونت خود زندگی می کنند. در کنوانسیون 1951 بر کشور های پناهنده پذیر تاکید گردیده است: ( حقوق پناهندگی را حفظ نمایند و آنان را به مناطقی که امنیت جانی ندارند نفرستند.

در ماده 13 کنوانسیون آمده است: ( از کشور های متعهد خواسته می شود که پناهندگان را به سرزمین اصلی، یعنی جایی که آزادی آن ها به خاطر وابستگی به نژاد، مذهب، ملیت، عقیده سیاسی و یا عضویت در یک گروه سیاسی در خطر است، پس نفرستید.) بر اساس این ماده که با اعتبار ترین سند حقوقی برای پناهندگان به شمار می رود. دومین گروپ پناهنده را گروپ سیاسی تشکیل می دهد که بنا بر داشتن شخصیت سیاسی یا وابستگی به گروه معین اجتماعی به کشور دیگر پناه یم برد و از حقوق بین المللی پناهندگی بر خوردار می گردند و کشور هایی را که دارای پناهنده سیاسی اند وادار می سازد که از رفتاری های غیر انسانی بر پناهندگان پرهیز نمایند.

در اسناد بین المللی حقوق زنان و کودکان پناهنده نیز به رسمیت شناخته شده و از جانب کشور های پیشرفته غربی نیز حمایت شده است.

پارلمان اروپا در آپریل 1984 ضمن قطعنامه ای، زنان را به حیث وابستگان گروه اجتماعی بر اساس تعریف در کنوانسیون 1951 ژنو پناهنده دانسته و از کشور های عضو می خواهند که حقوق پناهندگی درباره زنان را مراعات نمایند.

سازمان ملل متحد نیز در سال 1985 طرحی را به عنوان استراتژی های پیش گیرانه به تصویب رسانید و ذریعه آن از اعضای سازمان ملل متحد و جامعه بین المللی خواست که نیاز های زنان پناهنده را بر آورده سازد.

در همین سال میز گردی با اشتراک نمایندگان زنان از 16 کشور با همکاری UNHCR به منظور حمایت از زنان پناهنده تشکیل گردید. در سال 1986 سازمان های غیر دولتی NGO، گروه کاری را به عنوان وکلای زنان تشکیل دادند که هدف شان نگرانی، پریشانی زنان پناهنده نزد دولت های پذیرنده و UNHCR بوده است.

حقوق کودکان پناهنده نیز در اسناد معتبر بین المللی محفوظ است.

در کنوانسیون های بین المللی کودک به کسی گفته می شود که کمتراز 18 سال سن داشته باشد. برای ارج نهادن به کودکان و زنان پناهنده این مطلب کافی خواهد بود که هر گاه سرپرست یک فامیل مشمول حقوق پناهنده گردید افراد تحت تکلف او چون زن و فرزند از حقوق پناهندگی بهره خواهد برد. در سال 1989 همزمان با سالروز جهانی کودک، مجمع عمومی سازمان ملل عهد نامه ای را در 35 ماده درباره حقوق کودک پناهنده در دفتر UNHCR با همکاری حقوق بشر به تصویب رساند که حقوق سیاسی، مدنی، اقتصادی و فرهنگی کودک را شامل می شد و مراقبت های بهداشتی، درمانی، مسکن، حمایت در برابر سوء استفاده از جمله بهره کشی کاری را برای کودکان پناهنده را در بر می گیرد.

برای آشنایی بیشتر و بهتر از موقف پناهنده در عهد نامه 1951 بر بعضی تعهدات اهم این کنوانسیون اشاره می نماییم .

*در مورد تحصیلات ابتدایی دول متعاهد، با در نسبت به پناهندگان مانند ابتاع خود رفتار خواهند نمود. عدم تبعیض ( ماده 3 ): دولت های متعهد باید مفاد کنوانسیون را بدون تبعیض از نظر نژاد، مذهب یا هموطن پناهنده در مورد او مرعی دارند.

مذهب ( ماده 4 ): دول متعاهد مکلف اند درمورد پناهندگانی که در خاک آن ها به سر می برند حد اقل همان رفتاری را که در رابطه با امور مذهبی و اجرای مراسم و آموزش اصول مذهبی بر فرزندان یا اتباع خود دارند در مورد آن ها نیز رعایت نمایند.

احوال شخصیه ( ماده 12 ): کنوانسیون 1951 احوال شخصیه را تابع محل اقامت پناهنده می داند و در صورت نداشتن محل اقامت، تابع محل سکونت قرار داده است.

معافیت از رفتار متقابل ( ماده 7 ): کلیه پناهندگان پس از سه سال اقامت در کشور متعاهد از اصل رفتار متقابل در قانون گذاری بر خوردار خواهند شد.

اشتغال در آمد زا ( ماده 17 ): در کنوانسیون 1951 آمده است: دولت های عضو کنوانسیون متعهد اند در مورد پناهندگانی که در خاک شان اقامت قانونی دارند مناسب ترین رفتار را داشته باشند. * دولت های عضو کنوانسیون متعهد اند در مورد پناهندگانی که در خاک شان اقامت قانونی دارند مناسب ترین رفتار را داشته باشند.

تحصیلات ( ماده 22 ): در مورد تحصیلات ابتدایی دول متعاهد، نسبت به پناهندگان مانند اتباع خود رفتار خواهند نمود.

قوانین کار و بیمه اجتماعی ماده 24 کنوانسیون 1951 دارد که: A دول متعاهد در موارد زیر نسبت به پناهندگانی که مطابق با قانون در سرزمین آن ها به سر می برند مانند اتباع خود رفتار خواهد کرد a حقوق از جمله حدود معاش خانواده، ساعات کار، حد اقل سن برای اشتغال و استخدام، یادگیری تعلمیات حرفه ای، اشتغال به کار زنان و نوجوانان و استفاده از عهد نامه های بین المللی. b بیمه اجتماعی: مقررات قانونی درباره حوادث و امراض ناشی از کار، زایمان، از کار افتادگی، پیری، مرگ، بیکاری، مسئولیت های خانوادگی و سایر پیش آمد های اجتماعی که قوانین داخلی شامل بیمه های اجتماعی است.

B چنانچه پناهنده بر اثر حادثه یا بیماری ناشی از کار فوت نماید حقی که باید به این مناسبت پرداخت گردد به علت اینکه اقامتگاه استفاده کننده از این حق در خارج از دولت متعاهد است زایل نخواهد کرد.

8. آزادی رفت و آمد ( ماده 26 ): هر یک از دول متعاهد به پناهندگان که طبق قانون در سرزمین آن به سر می برند حق خواهد داد که محل سکونت خود را انتخاب کنند و آزادنه در داخل سرزمین آن دولت رفت و آمد کنند مشروط بر این که مقرراتی در این گونه موارد درباره خارجیان اجرا می شود.

* کلیه پناهندگان پس از سه سال اقامت در کشور متعاهد از اصل رفتار متقابل در قانن گذاری برخوردار خواهند شد.

9. اوراق هویت ( ماده 27 ): دولت های متعاهد برای پناهندگانی که در سرزمین آن ها به سر می برند و فاقد اسناد معتبر مسافرت می باشند اوراق هویت صادر خواهند کرد.

10. انتقال دارایی ها ( ماده 30 ): هر یک از دول متعاهد طبق قوانین و مقررات اجازه خواهند داد که پناهندگان دارایی های خود را وارد سرزمین آن دولت نموده اند به سرزمین دولت دیگر که به آن ها اجازه استقرار مجدد داده است، انتقال دهند. کمیساریای سازمان ملل اهداف زیر را از وظایف اولیه خود دانسته است. UNHCR در سال 1949 با اتخاذ تصامیم سازمان ملل متحد وظیفه حمایت از پناهندگان را به دوش گرفت در سال 1950 اندیشه ایجاد UNHCR طی قطعنامه به تصویب رسید و در سال 1951 رسما به کار خود آغاز نمود. شورای اقتصادی، شورای امنیت کمیته مشورتی UNHCR را که مرکب از 51 عضو غیر شامل و شامل بود تاسیس نمود که در سال 1958 در اثر ازدیاد کارها برای رسیدگی به پناهندگان به کمیته اجراییه تغییر نام داد که 24 عضو در آن شامل بود که وظیفه آن پیگیری سیاست ها و خط مشی که توسط مجمع عمومی جهت حمایت از پناهندگان تصویب می گردید بود و نیز نظارت بر اجرای این تصامیم توسط UNHCR را تشکیل می داد.

يعقوب مشعوف
پیمان
منبع:http://www.afghanistan.fi/